អាកប្បកិរិយារបស់ប្រជាជនអេហ្ស៊ីបពីបុរាណចំពោះការស្លាប់ត្រូវបានជះឥទ្ធិពលដោយជំនឿរបស់ពួកគេលើភាពអមតៈ។ ពួកគេចាត់ទុកការស្លាប់ជាការរំខានបណ្តោះអាសន្នជាជាងការបញ្ចប់ជីវិត។ ដើម្បីធានាបាននូវនិរន្តរភាពនៃជីវិតបន្ទាប់ពីមរណភាពមនុស្សបានគោរពបូជាដល់ព្រះទាំងក្នុងកំឡុងពេលនិងបន្ទាប់ពីជីវិតរបស់ពួកគេនៅរលុតពីលើផែនដី។
នៅពេលដែលពួកគេបានស្លាប់ពួកគេត្រូវបានគេធ្វើទៅជាម៉ាំមីដោយជឿរថាព្រលឹងនឹងវិលត្រឡប់ទៅរករាងកាយវិញដោយផ្តល់ឱ្យវានូវដង្ហើមនិងជីវិតថ្មី ក្នុងពិភពថ្មីជាមួយមនុស្ស។ គ្រឿងបរិក្ខាក្នុងផ្ទះនិងអាហារនិងភេសជ្ជៈត្រូវបានគេដាក់នៅលើតុផ្តល់ជូននៅខាងក្រៅបន្ទប់បញ្ចុះសពរបស់ផ្នូរដើម្បីផ្គត់ផ្គង់តំរូវការរបស់មនុស្ស នៅក្រោយពិភពមួយដែលមនុស្សធម្មតាមិនអាចមើលឃើញ មានន័យថាប្រទេសអេហ្សីបបុរាណជឿរថាកាលណាសពដែលជាMummyត្រូវរក្សាទុកក្នុងម្ជុះព្រលឹងរបស់គេនិងមករកសពរបស់គេ ហើយធ្វើការប្រើនូវជីវិតក្នុងពិភពផ្សេងមួយទៀតដែលមនុស្សមើលមិនឃើញ។ អត្ថបទបុណ្យសពដែលបានសរសេរ ក៏ត្រូវបានរាប់បញ្ចូលផងដែរថាមនុស្សស្លាប់ទៅគឺអាចទៅដល់កាន់ឋានសួគ៌និងភាពអមតក យើងនឹងធ្វើការពន្យល់នៅពេលបន្ទិចទៀតនេះ។
ដើម្បីរៀបចំអ្នកស្លាប់សម្រាប់ការធ្វើដំណើរទៅកាន់ឋានសួគ៌ក្រោយពិធី "បើកមាត់" ត្រូវបានអនុវត្តដោយអាចារ្យពាក់ស្រោមមុខជាសត្វចចកពណ៍ខ្មៅដំណាងអោយព្រះអានុបីស។ ការធ្វើពិធីដ៏ឧឡារិកនេះពាក់ព័ន្ធនឹងការបន្សុតការបោសសំអាត (ការដុតធូប) ការលាបប្រេងនិងការធ្វើពិធីបូជាព្រមទាំងការប៉ះម៉ាំមីជាមួយនឹងវត្ថុធ្វើពិធីដើម្បីស្តារអារម្មណ៍នៃវិញ្ញាណរបស់សពអោយស្អាតមុននឹងទៅជួបព្រះក្នុងការកាត់ក្តីសំរាប់វិញ្ញាណ - ការសំអាតនេះធ្វើអោយវិញ្ញាណមានសមត្ថភាពក្នុងការនិយាយប៉ះមើលឃើញក្លិននិងលឺច្បាស់ឡើងវិញ។ ពិធី“ បើកមាត់” មានតាំងពីយុគសម័យពីរ៉ាមីត។ វាត្រូវបានគេធ្វើដំបូងនៅលើរូបសំណាករបស់ស្តេចនៅក្នុងប្រាសាទមរតករបស់ពួកគេ។ ដោយរាជវង្សទី ១៨ (ព្រះរាជាណាចក្រថ្មី) វាត្រូវបានគេអនុវត្តលើករណីអ្នកមាននិងរាជវង្សតែប៉ុន្នោះគ្មានសំរាប់វណ្ណទសករទេ។
ដំណើរឆ្ពោះទៅកាន់ពិភពក្រោយត្រូវបានគេចាត់ទុកថាមានគ្រោះថ្នាក់។ ការធ្វើដំណើរលើសំពៅមួយដែលប្រើក្តោងបានឆ្លងកាត់ភពខាងក្រោមដែលជាកន្លែងរស់នៅរបស់សត្វពស់ដែលក្នុងទឹកនោះគឺជាភ្លើងរួមមាន សត្វល្មូន នាគក្បាលប្រាំ។ ពេលទៅដល់អាណាចក្រ (ដីនៃព្រះ) អ្នកស្លាប់ត្រូវឆ្លងកាត់ខ្លោងទ្វារ ៧ ដោយសូត្រអោយបានត្រឹមត្រូវនូវអក្សរវេទមន្តនៅតាមខ្លោងទ្វានីមួយៗ។ ប្រសិនបើទទួលជោគជ័យពួកគេបានមកដល់សាលអូសរីសកន្លែងវិនិច្ឆ័យ។ នៅទីនេះព្រះនៃមនុស្សស្លាប់បានធ្វើពិធី "ថ្លឹងបេះដូង" ដើម្បីវិនិច្ឆ័យថាតើការប្រព្រឹត្ដរបស់មនុស្សនៅលើផែនដីគឺមានគុណធម៌ដែរឬទេ។ ការថ្លឹងទម្ងន់នៃបេះដូងត្រូវបានត្រួតពិនិត្យដោយព្រះដែលដឹកនាំដោយចចកអានីប៊ីសហើយការវិនិច្ឆ័យត្រូវបានកត់ត្រាដោយThothដែលជាព្រះនៃការសរសេរ។ ព្រះចំនួន ៤២ អង្គបានស្តាប់ការសារភាពរបស់អ្នកដែលបានទទួលមរណភាពដែលបានអះអាងថាខ្លួនគ្មានទោសចំពោះឧក្រិដ្ឋកម្មប្រឆាំងនឹងសណ្តាប់ធ្នាប់សង្គមរបស់ព្រះនិងមនុស្សទេ។
បេះដូងរបស់បុគ្គលនោះត្រូវបានគេដាក់នៅលើជញ្ជីងមួយដែលមានតុល្យភាពដោយស្លាបដែលតំណាងឱ្យម៉ាតដែលជាអាទិទេពនៃសេចក្តីពិតនិងយុត្តិធម៌។ ប្រសិនបើបេះដូងមានទម្ងន់ស្មើនឹងស្លាបមនុស្សនោះត្រូវបានរាប់ជាសុចរិតហើយទទួលបានភាពអមតៈគឺដូចបានរៀបរាប់ខាងលើ គឺបានទៅរស់នៅក្នុងពិភពមួយជាមួយមនុស្សដែលមានផ្ទះនៅកន្លែងដែលដំកលសពរបស់ខ្លួនហើយប្រើនូវសមភារះដែលគេដាក់អោយ តែមនុស្សមិនអាចមើលគាត់ឃើញនោះទេ។សំរាប់ការវិលត្រឡប់នេះគឺមនុស្សជាមនុស្សទេពដែលរស់នៅដោយសេចក្តីស្ងប់ចង់បានអ្វីគ្រាន់តែនិមិត្តន៍គឺបានហូបហើយ។ តែបើស្លាបធ្ងន់ជាងបេះដូងវិញនោះ វាត្រូវបានលេបត្របាក់ដោយនាគរាជApophis។ នេះមានន័យថាមនុស្សនោះនឹងមិនរស់រានមានជីវិតនោះទេគឺរស់ក្នុងភាពងងឹតរហូត។
ហើយប្រសិនជាបេះដូងរបស់គាត់ធ្ងន់ជាងស្លាបគាត់និងត្រូវនាំទៅជួបជាមួយព្រះនៃថានសួគ៍ គាត់នឹងអាចរស់នៅក្នុងថានសួត៍ជាមួយនឹងព្រះដែលមានអំណាចគ្រប់គ្រងផែនដី! វីដេអូក្រោយយើងនឹងធ្វើការបង្ហាញនូវព្រះដែលមានក្បាលជាចចកម្តង។ សូមធ្វើការ Subscribe ឬក៏comment ដើម្បីអោយវីដេអូយើងងាយក្នុងការបង្ហាញអ្នកជាចុងក្រោយសូមអរគុណសមជំលៀបលា
0 comments:
Post a Comment